książka

Camilla Lӓckberg była drugą pisarką kryminałów po którą sięgnęłam po przeczytaniu trylogii Stiega Larssona „Millenium”. Miałam nosa bo jej książki okazały się równie fascynujące, choć nieco inne.

Autorka powołała do życia postać kobiety Ericy Falck, pisarki mieszkającej w niewielkim szwedzkim mieście Fjӓllbaca. Poświęciła jej 10 tomów a najnowszy – 11-ty nosi tytuł „Kukułcze jajo”.

Erica nie jest sama. Ma rodzinę. Męża Patricka Hedstroma będącego jednocześnie policjantem w miejscowym komisariacie, trójkę małych dzieci, ukochaną siostrę i jej rodzinę.

A ponieważ jest to thriller kryminalny, śledztwo prowadzi Patrick więc dodać tu należy kilka postaci z jego otoczenia służbowego.

Wszyscy ci bohaterowie, powiązania między nimi, ich zachowania i relacje stanowią doskonałe tło obyczajowe książki, na tle którego rozgrywają się dramatyczne wydarzenia.

Rozpoczyna się morderstwem znanego artysty fotografika tuż przed wystawą jego prac. Patryk Hedstrom, jako najważniejszy śledczy w Fjӓlbace (choć zupełnie kto inny jest komendantem) rozpoczyna dochodzenie. Zaś jego żona, która wbrew jego zakazom i prośbom, szukając tematu do swojej nowej książki, prowadzi swoje śledztwo. Dotyczy ono niby innej sprawy – z przeszłości, ale jak się stopniowo okazuje, sprawy te łączą się ze sobą za pośrednictwem zamieszanych w nie postaci.

Tymczasem dochodzi do kolejnej okrutnej zbrodni w domu pretendującego do Nagrody Nobla słynnego pisarza, który wraz ze swoją żoną a zarazem wydawczynią jego książek zgromadzili się na wyspie w swoim domu, świętując wraz z przyjaciółmi swoje gody.

Jest zatem wielu aktorów tego przedstawienia a co za tym idzie wielu podejrzanych.

Akcja rozgrywa się nieśpiesznie, dwutorowo. Współcześnie i w roku 1980 ubiegłego stulecia.

Autorka dotyka w książce istotnego tematu związanego z osobami transpłciowymi powołując do życia Lolę, przyjaciółkę bohaterów powieści z lat młodości skupiające świat artystyczno – literacki Sztokholmu. Tym samym wprowadza interesujące wątki dotyczące osób transseksualnych. Robi to z wielką delikatnością i szacunkiem do tych osób.

U Camilli Lӓckberg jest wielu złych ludzi i są okrutne zbrodnie ale krew nie leje się tu strumieniami. Pisarka bardzo umiejętnie potrafi ukazać prawdziwą przemoc w wyważony sposób. Pisze przy tym bardzo przystępnym językiem. Jej postaci są bardzo ciekawe, niejednoznaczne. I bardzo prawdziwe.

W przerwie między 10 – tym a 11 – tym tomem pisarka „popełniła” kilka książek spoza serii i niestety nie były to żadne fajerwerki. Dlatego też słuszny był powrót do znanej postaci i sprawdzonego schematu. I jest nadzieja na kolejne części.

Anna Porębska