film

Serial „Ołowiane dzieci” to dla mnie jedno z tych doświadczeń, które zostają w głowie na długo po obejrzeniu ostatniego odcinka. Już od pierwszych scen czuć, że stoi za nim ktoś z bardzo wyraźną wizją — i w przypadku Macieja Pieprzycy absolutnie nie jest to zaskoczenie.

Największą siłą tego serialu jest jego klimat. Jest gęsty, momentami wręcz duszny, ale jednocześnie niesamowicie wciągający. To nie jest historia, którą ogląda się „lekko” — wymaga uwagi i emocjonalnego zaangażowania. I właśnie to sprawia, że działa tak dobrze. Pieprzyca świetnie operuje napięciem: nie potrzebuje tanich zwrotów akcji, bo potrafi budować niepokój poprzez detale, ciszę i relacje między bohaterami.

Postacie są bardzo ludzkie — niejednoznaczne, pełne sprzeczności, często trudne do jednoznacznej oceny. To ogromny plus, bo dzięki temu serial nie wpada w schematy. Widz nie dostaje prostych odpowiedzi ani czarno-białych podziałów, tylko zostaje zmuszony do własnej interpretacji i refleksji.

Na duże uznanie zasługuje też warstwa wizualna. Zdjęcia są przemyślane, momentami wręcz hipnotyzujące. Widać tu konsekwencję stylu i dbałość o szczegóły — każdy kadr wydaje się mieć znaczenie. Muzyka i dźwięk również robią robotę: nie dominują, ale idealnie podbijają emocje.

Jeśli miałabym wskazać coś, co może nie każdemu przypaść do gustu, to tempo. Serial bywa powolny i momentami bardzo kontemplacyjny. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych wada.

Aktorstwo w serialu to jeden z jego największych atutów i coś, co bardzo dobrze współgra ze stylem Macieja Pieprzycy.

Na pierwszy plan zdecydowanie wysuwa się Joanna Kulig jako Jolanta Wadowska-Król. To rola, która niesie cały serial — i Kulig robi to świetnie. Jej gra jest bardzo wyważona: nie idzie w patos, tylko buduje postać poprzez determinację, zmęczenie i wewnętrzne napięcie. Dzięki temu bohaterka jest wiarygodna i „ludzka”, a nie pomnikowa.

Bardzo mocna jest też Agata Kulesza. Ona jak zwykle wnosi ogromną siłę ekranową — nawet w bardziej stonowanych scenach czuć autorytet i ciężar jej postaci. To taki typ aktorstwa, który nie potrzebuje wielu słów, żeby zdominować scenę.

Świetnie wypada również Kinga Preis. Jej rola ma w sobie dużo emocjonalnej prawdy i ciepła, ale jednocześnie nie jest jednowymiarowa. Preis potrafi pokazać zwyczajność postaci w sposób, który naprawdę porusza.

Z męskiej części obsady warto wyróżnić Michała Żurawskiego oraz Mariana Dziędziela. Żurawski dobrze oddaje wewnętrzne rozdarcie swojej postaci, a Dziędziel — jak to on — wnosi autentyczność i taki „ciężar rzeczywistości”, który idealnie pasuje do klimatu serialu.

Nie można też pominąć Zbigniewa Zamachowskiego, który dodaje całości charakteru i wyrazistości, nawet jeśli nie jest w centrum wydarzeń.

To, co moim zdaniem najbardziej wyróżnia tę obsadę, to spójność. Tu nie ma „wybijania się” jednej osoby kosztem reszty — wszyscy grają w jednym tonie, bardzo stonowanym, realistycznym. I właśnie dlatego to działa tak dobrze.

Jeśli już miałabym się do czegoś przyczepić, to momentami dialogi brzmią trochę teatralnie — ale to bardziej kwestia stylu całego serialu niż samych aktorów.

To serial dojrzały, świadomy i bardzo konsekwentny w tym, co chce przekazać. Nie próbuje przypodobać się każdemu — i dzięki temu ma własny, wyrazisty charakter. Wysoko go oceniam głównie za klimat, reżyserię i emocjonalną głębię.

Anna Porębska