„Szklana kopuła” to mroczny, klimatyczny thriller psychologiczny, który obejrzałam z dwóch powodów. Pierwszym było pojawienie się nazwiska jednej z moich ulubionych pisarek skandynawskich Camilli Lӓckberg przy tej okazji. Drugim zaś, że to serial skandynawski właśnie a to zwykle oznacza pewniaka.

I choć sama pisarka była jedynie pomysłodawczynią projektu a za scenariusz odpowiadał ktoś inny, to wyreżyserowany przez Henrika Björna i Lisę Farzaneh serial bardzo mi się podobał.

Główna bohaterka Lejla ( w tej roli nieco drętwa i bezbarwna Leoni Vincent), kryminolożka na stałe mieszkająca w Stanach Zjednoczonych wraca do rodzinnego miasteczka w Szwecji na pogrzeb swojej matki adopcyjnej. Nie jest to dla niej przyjemny powrót ponieważ ze zmarłą miała raczej chłodną relację ale głównie z powodu koszmarnych wspomnień z dzieciństwa, kiedy to została porwana jako dziesięciolatka i przetrzymywana w szklanej klatce przez kogoś kto do tej pory nie został złapany.

Zaraz po pogrzebie znika dziewczynka o imieniu Alicia i Lejla dołącza do poszukiwań. Mierzy się przy tym z własnymi demonami. Widzi podobieństwa do sytuacji, w której kiedyś sama się znalazła. Zastanawia się czy to naśladowca czy też może ten sam sprawca.

W obsadzie znalazły się (oprócz odtwórczyni głównej bohaterki) solidne nazwiska. Jako przybrany ojciec i jednocześnie były komendant policji Valter, który odbił z rąk porywacza małą Lejlę (Seraphine Krystek) wystąpił znany Johan Hedenberg. Jego brata Tomasa piastującego obecnie stanowisko komendanta policji wykreował w bardzo naturalny sposób Johan Rheborg.

Twórcy dobrze spisali się intensywnie budując napięcie i kreując portrety psychologiczne poszczególnych bohaterów, skrywających więcej niż się wydaje. Świetnie zbudowana jest atmosfera niepokoju i umiejętnie prowadzona narracja trzymająca widza w niepewności do samego końca.

Myślę, że wielowątkowość, głęboka analiza psychologiczna postaci i mroczność sprawiają, że serial wyróżnia się wśród podobnych mu produkcji.

Anna Porębska