książka

„Jeszcze będzie przepięknie” to autobiograficzna książka Tomka Lipińskiego, w której autor opowiada nie tylko o swojej karierze muzycznej, ale również o realiach życia w Polsce Ludowej oraz o osobistych doświadczeniach, które ukształtowały go jako człowieka i artystę. Jest to lektura wymagająca skupienia, ale jednocześnie bardzo szczera i prawdziwa, dzięki czemu mocno angażuje czytelnika.

Muzyka zajmuje w książce centralne miejsce. Lipiński pokazuje, że punk rock nie był dla niego jedynie formą rozrywki czy drogą do popularności, lecz przede wszystkim sposobem wyrażania sprzeciwu wobec narzuconych zasad i ograniczeń. Opisuje proces tworzenia zespołów, próby, koncerty oraz napięcia między artystami, które często wynikały z różnic charakterów i ambicji. Autor podkreśla, że tworzenie muzyki w tamtym czasie wiązało się z ryzykiem, a każdy występ mógł mieć konsekwencje polityczne lub zawodowe. Dzięki temu  lepiej rozumiemy, jak ważną rolę muzyka odgrywała w życiu młodych ludzi i dlaczego stała się symbolem wolności.

Ważnym tłem książki jest rzeczywistość PRL-u. Lipiński szczegółowo opisuje trudności związane z cenzurą, kontrolą państwa oraz brakiem swobody artystycznej. Pokazuje absurdy systemu, które dziś mogą wydawać się niewyobrażalne, a wówczas były codziennością. Autor nie idealizuje przeszłości – ukazuje ją jako czas pełen napięć, frustracji i kompromisów, które często trzeba było zawierać, by móc tworzyć. Jednocześnie podkreśla, że to właśnie te trudne warunki wzmocniły poczucie wspólnoty i potrzebę niezależności wśród artystów.

Lipiński bardzo otwarcie pisze o swoim życiu prywatnym. Opowiada o relacjach z bliskimi, problemach emocjonalnych, konfliktach i poczuciu zagubienia, które towarzyszyło mu na różnych etapach życia. Nie unika tematów trudnych ani niewygodnych, co sprawia, że książka nabiera głębi psychologicznej. Autor pokazuje, że życie artysty nie składa się wyłącznie z sukcesów i uznania, ale również z samotności, zmęczenia i konsekwencji podejmowanych decyzji.

Moim zdaniem „Jeszcze będzie przepięknie” to książka wartościowa i warta przeczytania. Jej największym atutem jest szczerość oraz brak prób idealizowania własnej osoby. Styl bywa momentami chaotyczny, a narracja nie zawsze jest uporządkowana, co może utrudniać odbiór, jednak jednocześnie dodaje autentyczności całej opowieści. Książka skłania do refleksji nad wolnością, odpowiedzialnością i ceną, jaką trzeba zapłacić za bycie wiernym sobie. Poleciłabym ją nie tylko miłośnikom muzyki punkowej czy rockowej, ale również osobom zainteresowanym historią i losami ludzi żyjących w czasach PRL-u.

Tomek Lipiński nie opisał tu całego swojego życia. To pierwsza część zakończona wybuchem stanu wojennego. Będzie ciąg dalszy.

Anna Porębska