„Duchy zostają” to poruszający zbiór wspomnień Hilary Mantel, cenionej pisarki,  głównie powieści historycznych, która zmarła nie tak dawno.

Mantel w książce porusza najbardziej osobiste aspekty swojego życia. Szczerze kreśli obraz dziewczyny z robotniczego domu.

Jednak rozpoczyna się to wszystko od dzieciństwa w latach 50 – tych. I pokazane jest to oczami dziecka. Nie są to opisy jednoznaczne bo właśnie widziane z perspektywy małej dziewczynki, która kierowała się własnymi odczuciami. Autorka tego nie tłumaczy czytelnikowi tylko przekazuje obraz dziecięcego świata.

Potem Mantel skupia się na dorastaniu i spotkaniu z rówieśnikami ze szkoły.

Wreszcie przechodzi do dorosłości kobiety okupionej niezwykłym bólem związanym z chorobą. Powraca do wspomnień nieustannego cierpienia i ciągłej walki z lekarzami i całym systemem lecznictwa, które w latach 80-tych nie było na najwyższym poziomie. Również stosunek lekarzy w purytańskiej Anglii nie był przychylny kobietom.

Z niezwykłą przenikliwością i bardzo obrazowo opisuje endometriozę, na którą cierpi. Jej słowa w tematach choroby oddają gorzki humor i dystans, z jakim podchodzi do własnych doświadczeń.

Książka jest również refleksją nad pamięcią i tym, co kształtuje nasze wspomnienia. Mantel zastanawia się, czy to obrazy z fotografii, opowieści rodziców, czy może zmysłowe wspomnienia zapachów i dźwięków decydują o tym, jak postrzegamy przeszłość.

„Duchy zostają” to nie tylko autobiografia, ale także medytacja nad przetrwaniem i siłą wrażliwości. Mantel pokazuje, że nawet w obliczu cierpienia można odnaleźć sens i piękno, a pisanie staje się formą terapii i sposobem na zrozumienie siebie.

Dla czytelników poszukujących głębokich, introspektywnych lektur, „Duchy zostają” będą wartościowym doświadczeniem, ukazującym, jak osobiste historie mogą przemawiać uniwersalnym językiem ludzkich emocji.

Anna Porębska