Choć jest to książka sprzed niemal dekady, to sięgnęłam po nią z powodu jej drugiego wydania w Polsce. Chodzi o „Przepraszam i pozdrawiam” Fredrika Backmana. Pierwszy raz zachwyciłam się tym autorem przy okazji lektury „Mężczyzny imieniem Ove”.

Wyjątkowość „Pozdrawiam i przepraszam” polega na tym, że jest napisana z perspektywy ośmioletniej Elsy. Dziewczynki wyjątkowej, głównie ze względu na niezwykłą inteligencję i ogromną wyobraźnię. Jednak nie zawsze potrafi odnaleźć się w świecie dorosłych.

Jej najlepszą przyjaciółką nie są rówieśnicy ale babcia – niezwykła, odważna i trochę szalona kobieta, która potrafi zamienić zwyczajne życie w niesamowitą przygodę.

Babcia niestety umiera, zostawiając wnuczce do wykonania pewne zadanie. Dzięki niemu dziewczynka będzie mieć zajęcie po stracie babci a jednocześnie będzie mogła poznać lepiej samą siebie a także rozumieć innych ludzi. Babcia znalazła niezły sposób na to odkrywanie. Zostawiła bowiem poukrywane listy z przeprosinami i prośbą, aby Elsa przekazała je różnym osobom. Dzięki temu dziewczynka zaczyna poznawać historie sąsiadów i odkrywa, że każdy z nich ma swoje problemy, tajemnice i trudne doświadczenia.

Backman w książce łączy humor z poważnymi tematami. Można się śmiać, wzruszyć i zasmucić.

Dużym atutem książki jest mnogość postaci drugoplanowych, z których każda jest inna i ma własną historię. Początkowo wydają się dziwni albo nieprzyjemni, jednak z czasem okazuje się, że ich zachowanie ma swoje przyczyny.

„Pozdrawiam i przepraszam” jest powieścią o przyjaźni, rodzinie, stracie i wybaczaniu. Autor potrafi przedstawić trudne tematy w sposób przystępny i pełen ciepła.

Warto przeczytać tę książkę. Momentami jest zabawna, momentami wzruszająca (nawet bardzo). Jest dla tych, którzy lubią historie o relacjach między ludźmi. Zapamiętam ją na długo.

Anna Porębska